Suriyeli bir evladın gözleri bize yolu gösterdi.
Koruyucu aile olduğum Suriyeli bir evlat… Gözlerinde çocukluğunu erken kaybetmiş bir yorgunluk, kalbinde ise hâlâ tutunmaya çalışan bir umut vardı. Sıcacık bir yuvaya değil, hayata tutunmaya ihtiyacı vardı… Onunla birlikte şunu daha derinden anladım: Bir çocuğun hayatına dokunmak, sadece onu kurtarmak değil, insanlığın içindeki merhameti de yeniden diriltmektir.
Bazen bir bakış, bir derneğin temelini atmaya yeter.
“Bir çocuğun hayatına dokunmak, sadece onu kurtarmak değil, insanlığın içindeki merhameti de yeniden diriltmektir.”
İki biyolojik evladımın da desteğiyle bu yola çıktım.
Onlar, koruyucu aile olduğumuz evlatlarıma abilik yapıyor; bugün ise Afrika’daki evlatlarımız için de aynı şefkatle yanımızdalar. Vefa, merhamet ve sahiplenme… Hepsinin hayat bulduğu yer, benim biyolojik yavrularımın kalbi.
Evlatlık kalpte başlar; sınırlarda değil.
— Kurucumuz
